Bir gün tombaladan sen çıktın karşıma,
adımlarını sayan bir kaderdi bizimkisi.
Bütün uğultuları istiklalde bıraktık biz,
elimize tutuşturulmuş bir kaç not kağıdı var aşk dilinde.
Kalbi kıvrılmış, buruşmuş bir figüran vardı sol üst köşede,
geçen tramvaylar bile çığlığını dindirmiyordu.
Sessiz bakışları üzerine toplamış yıpranıyordu her el değdiğinde,
oysa ki bir kağıt parçasıydı bütün kalpler.
Tüm kalpler bir ateşle tutuşu verirdi,
biz bunu çoktan unutmuş not kağıdını yıpratıyorduk
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder